Gedichten

Als hospiceverpleegkundige kom ik dagelijks in aanraking met palliatieve terminale zorg.

Deze zorg wordt samen met het team van Thuiszorg midden-limburg (TML) en van de vrijwilligers van Stichting eerbied voor het leven (Stichting EvhL) gegeven.

Het hospice is een wervelend en praktijkgericht huis waar een warme, liefdevolle sfeer hangt.

Waar de capaciteiten van de vrijwilligers en de professionals in het veld benut kunnen worden zodat 1 plus 1 geen twee wordt, maar 3. Zorg voor de bewoners waar wij met z’n allen verantwoordelijkheid voor zijn. Werk wat mij nederig en dienstbaar maakt en wat mijn groeiproces verdiept en waar ik bijna elke dag met veel plezier naar toe ga.

Een stukje schrijven zoals afgelopen jaren lukt mij niet op dit moment.

Daarom een gedicht en twee parabels die me zeer aanspreken.

Gedicht van RABINDRANATH TAGORE.

De pijn in mijn hart hield me uit mijn slaap.
Ik was gespannen en werd overweldigd
door gedachten aan de dood.

Toen zag ik een lichtgestalte.
Zij kwam aan mijn bed staan en zei:
‘Slechts één ding kan je zo intens laten lijden.
’Zij boog zich voorover om mij te kussen,
En ik wist dat mijn geliefde de ziel was.

Fragment van (CHOGYAM TRUNGPA)

Een oud Japans verhaal vertelt van een strijdlustige samoerai, die een zenmeester vroeg het concept van hemel en hel te verklaren. Maar de monnik antwoordde geringschattend: ‘Je bent een boerenpummel. Ik heb geen tijd voor mensen zoals jij!’ Tot in het diepst van zijn eer aangetast, ontstak de samoerai in razernij. Hij trok zijn zwaard uit de schede en schreeuwde:‘Ik zou U kunnen doden om Uw onbeschaamdheid!‘ ‘Dat,’ antwoordde de monnik kalm, ‘is de hel.’ De samoerai kalmeerde, geraakt door de waarheid in de woorden van de meester over de woede die hem in zijn greep hield. Hij verborg zijn zwaard, boog en dankte de monnik voor het inzicht. ‘En dat,’ zei de monnik, ‘is de hemel.’

Fragment uit: LUCAS 10:38-42

Op hun tocht kwam hij in een dorp, waar een vrouw die Martha heette, hem in haar woning ontving.Ze had een zuster, Maria Magdalena, die gezeten aan de voeten van de Heer luisterde naar zijn woorden. Martha werd in beslag genomen door de drukte van het bedienen, maar ze kwam er een ogenblik bij staan en zei: ‘Heer, laat het U onverschillig, dat mijn zuster mij alleen laat bedienen? Zeg haar dan dat ze mij moet helpen.’De heer gaf haar ten antwoord: ‘Martha, Martha, wat maak jij je bezorgd en druk over veel dingen. Slechts één ding is nodig. Maria Magdalena  heeft het beste deel gekozen, en het zal haar niet ontnomen worden.’

Gerry Wijdemans